http://tabulas.com/~xomai/ *cry out loud!* .::rebirth of xomai::. en Mon, 4 Dec 2006 12:56:12 +0000 ako... AT SA HULI, AKO NA! Isa, dalawa, tatlo... ipapakilala ko na kung sino ako. Sino nga ba ako? Hah! Walang maaring hindi makakilala sa akin! Ako ang anak ng isa sa pinakakilalang angkan sa Nueva Ecija, ang mga Lazaro. May malawak kaming lupain sa isang bayan ng lalawigang iyon. Maraming pera ang nakukuha ng daddy ko mula sa mga buwis na nakukuha niya sa mga magsasaka na umuupa sa aming lupain. May tatlo kaming bahay sa Pilipinas: isa sa Manila, at dalawa naman sa Nueva Ecija. May truck line din ang daddy ko. Nagpapaupa rin siya ng maraming kagamitang pambukid, kaya naman malaki ang kinikita niya. May tindahan naman siya sa s'yudad ng mga gamot ng halaman at lason para sa mga insekto dito. Malaki ngang talaga ang kanyang kita! Biruin mo, may tatlumpu't tatlo siyang trabahador sa tindahan niya. De-kotse. Malamansyon ang bahay niya. Malarancho naman ang lupa niya. At saan ka pa? Ang mommy ko naman ay isang 'business woman' dito sa Manila. May bahay din kami dito na may sukat na 120sq m., malaki na rin para sa aming magkakapatid. May tindahan ang mommy ko sa harap ng bahay na kumikita ng 'di bababa sa p2000 kada araw. Marami siyang mga kaibigan dahil sa sobrang galing niyang magtinda at makisama. Ang mga kapatid ko naman ay mga nakapagtapos na ng kanilang pag-aaral. Ang Ate ko ay nagtatrabaho sa isang 'food sphere company' dito sa Valenzuela bilang supervisor ng R&D. Ang Kuya ko ay isang engineer. Ang isa ko pang kapatid ay isang ... wala nga pala siyang natapos dahil sa sakit niya. Pero pihadong matalino siya, dahil kapatid ko! Ang sinundan ko naman ay kasalukuyang nag-aaral ng 'accountancy' sa Nueva Ecija. Magagaling silang lahat sa Math. At parang ako lamang ata ang hindi nila katulad. Pero kahit na ganoon, lahat naman kami ay nakaranas na makaakyat sa 'stage' at makatanggap ng medalya. At kung bibilangin ang lahat ng medalyang natanggap ko, ako ang may pinakamarami. Hindi lamang talaga ako magaling sa Math. At 'yon ang hindi ko gusto. Dahil nagmumuka akong walang k'wenta sa harap nila, lalo na 'pag kasama na namin ang Daddy namin. Ako lang ang mahina. Pero kahit na ganoon ang tingin nila sa akin, ito pa rin ako! Ano naman ngayon kung mahina ako sa Math... marami naman akong nasasabi. Hay... hindi naman ata ang sarili ko ang ipinakilala ko. Bakit lahat ng binaggit ko ay hindi patungkol sa akin? Ganoon nga kaya talaga ako kahina? Hah! Kahit ano pang isipin ng nagbabasa nito, ano naman ngayon sa akin? May sarili akong pagkakakilanlan. At iyon nga ang mga bagay na nasabi ko na: anak ako ng isa sa pinakakilalang angkan sa Nueva Ecija... may mga kapatid na nakapagtapos na ng kanilang pag-aaral at may sari-sarili ng mga trabaho... at... at... at isang mahinang tao? Hindi! Isa, dalawa, tatlo... ipapakilala ko na ang sarili ko. Sino nga ba ako? Maaaring wala pang nakakaalam sa ngalan ko. Nagsisimula pa lamang akong ipakilala ang sarili ko sa inyo. Walang magagawa ang pangalan na nabuo ng mga magulang o kapatid ko. Hindi ako sila. Oo, isa akong mahinang klase ng tao... na habang tumatagal ay nagagawang maging malakas. Napag-aaralan ang lahat. Madaling matuto. May mga pagkakataon mang nawawala ako sa aking totong “ako” at ang mga bagay na matagal ng nasa akin ang siya kong pinagtutuunan ng pansin, at hindi ang mga bagay na wala ako na dapat ko pang hanapin. Minsan nawawalan din ako ng pag-asa para sa sarili ko upang mahanap ang totoong “ako”. Sabihin pa nilang “walang ibang higit na nakakakilala sa sarili mo kundi ikaw minsmo”, ngunit iba nga yata ang sitwasyon ko. Apat na taon ako ng matutunan kong isulat ang pangalan ko, Ann Margarett L. Lazaro. Apat hanggang limang taon naman ako ng matuto akong magbasa at makabisado ang deyt ng 'birthday' ko, May 26, 1988. kumpleto kong nasasabi. Pero ni minsan, hindi ko naramdaman na lumilipas pala ang mga taon at nadaragdagan pa ang mga araw ko. Ilang 'May 26' na rin ang nagdaan, pero parang ordinaryong araw lang. Anim na taon naman ako ng pumasok sa eskwelahan. Hinahatid pa ako ng Mommy ko sa 'day care center' malapit sa bahay namin. Hindi ako papasok kung hindi niya ako ihahatid. At kung sakaling umalis siya sa eskwelahan, siguradong susundan ko rin siya palabas. Napakaduwag ko. Hindi ko magawang mag-isa. Hindi inabot ng isang taon, habang nag-aaral ako ng kinder, nagkaroon ng problema ang pamilya ko. Nag-away ang mommy at daddy. Ang mga kapatid ko naman ay nahinto sa kanilang pag-aaral. Ano ba namang muwang ng isang anim na taong gulang na bata para pagsabihan ng mga ganoong klase ng problema? Pero hindi ko rin alam kung paano ako nabuhay sa ganoong klase ng pamumuhay na minulat nila sa akin. Nasanay na rin ako marahil sa araw araw na pare-parehong sinaryo sa bahay. 'Di nagtagal at dinala kami ng mommy sa Taguig upang doon na mamuhay. Doon na rin ako nagpatuloy ng kinder ko. Doon ko nasubukang maglaba ng sarili kong uniporme. Sa liit kong iyon, nalalabhan ko na ang damit ko! Doon ko rin nasubukang maging tila palaboy, kung saan saan ako nakakarating. Nakikipaglaro sa mga bata sa kalsada, tumatakbo sa mga maliliit na eskenita. At doon din ako natutong pumasok sa eskwela ng mag-isa. Malayo ang eskwelahan kong iyon sa bahay na inuupahan namin. Kung tutuusin, hindi naman ako dapat pa pumasok dahil ang mga kapatid ko ay nag-aaral pa. Pero dahil gusto ng mommy ko ipagpatuloy ko ang 'kinder' ko, kaya kahit na ayaw ko, kailangan. Bumalik kami sa Nueva Ecija ng kunin kami ng Daddy namin, kasama ang Mommy. Sa dyip niya kami isinakay kasama ang mga gamit namin. At dahil sa pag-alis naming iyon, nawala ang isa sa palagi naming nilalaro tuwing wala ako sa labas ng bahay at nakikipaghabulan sa mga bata; ang Snake and Ladder namin na binili pa ng ate ko para sa amin. Naunang nawala ang 'dice' noon. At ng makarating na kami sa Nueva Ecija, ang mismong 'board' na ang nawala. Iniyakan ko. Pero wala na akong magagawa. “Napakasimpleng bagay lang ng iniiyakan mo,” sabi sa 'kin ni Daddy, akala ko papalitan niya ng katulad na laruan. Pero ibinili niya ako ng laruang 'di ko gusto. Parang ang lugar na pinagdalhan niya sa amin. 'di ko gusto, dahil lahat ng mga mata sa paligid ay kami ang tinitignan. Sa Nueva Ecija kami nagpatloy ng pag-aaral. At ilang beses na rin akong nagpalipat-lipat ng eskwelahang papasukan dahil sa mga bagay na ginagawa ng daddy ko. Mahirap siyang pakisamahan. Gayunpaman, nag-aaral pa rin kami ng mabuti upang kahit na papaano'y magkaroon ng pagmamay-ari ang daddy na maipagmamalaki niya sa mga taong iyon. Ilang taon pa ay naulit muli ang mga nangayari noong anim na taon ako. Nalipat ako ng eskwelahan. Nakapagtapos ng elementarya. Hindi niya alam. Para kaming nagtatago sa kanya. Ni hindi man lamang sinabi sa kanya ni mommy na may nakuha akong mga medalya. Sana alam cin niya, siguradong matutuwa siya. Pero hindi nangyari. Hayskul, sa University Science HS ako nagsimula. Sa Central Luzon State University iyon sa Munoz, Nueva Ecija. Isang pampublikong unibersidad. Hindi ko akalain na makakapasa ako doon. Pero masaya na rin kahit na ayaw kong doon ako mag-aral. Pero gusto ng mommy ko, kaya sige, doon na lang ako. 'Di nagtagal, binagsak ko ang Math III: Algebra namin. 'Di ko talaga gusto ang Math kahit na kailan. Kaya napilitan ang mommy na ilipat ako sa Valenzuela tutal nandoon naman ang ate ko na nagtatrabaho sa CDO. Hindi man ako nakakuha ng kahit na anong rekognisyon sa science high school, sinigurado ko namang may makukuha ako sa pagkakataong iyon na ipapakita ko sa mga magulang kong dismayado sa ginawa kong pagbabagsak ng nag-iisang subjek na iyon. At ayon nga't dalawang beses pa akong naging classroom achiever. Magku-kolehiyo na ako. U.P. at P.U.P. ang kinuhanan ko ng entrance exams. At kung saaan man ako pumasa, isang kurso lamang ang gusto nila para sa akin, na ginusto ko na rin. Gusto kong maging Chemical Engineer noong mga panahong iyon dahil na rin sa impluwensya ng ate ko sa akin, at dahil sa iyon ang sabi ng Mommy ko. Marahil, dahil na rin sa nagkaroon ako ng interes sa 'science' noong nasa hayskul pa lamang ako. Ngunit habang bumibilis ang mga araw, nagkaroon pagtatalo sa loob ko. Ano nga bang gusto ko? Hindi puwedeng ang gusto na naman nila ang masunod naisip ko kung ano ang gusto ko, at sinabi ko sa kanila. Hindi man nila iyon gusto, iyon pa rin ang napili ko. At sa desisyong iyon, may mga taong naging parte kung bakit ako nagpatuloy sa pagkuha ng 'Journalism'. Nakapasa ako sa P.U.P., at bumagsak ako sa U.P. Isa na namang pahirap kung sakaling makapasa ako sa unibersisdad na iyon. Ngunit malaki masyado ang ekspektasyon ng magulang ko sa akin, kaya kahit na nandito na ako sa P.U.P. ay tila hindi pa rin ako nakakawala sa mga kamay ng kanilang nakakatakot na ekspektasyon. Pang-gabi ang klase ko, kaya naman sinabi nila sa akin na maghanap ako ng matutuluyan na malapit sa eskwelahan na hindi ako mapapagod. Pero dahil sa takot pa rin akong mag-isa, pero gusto kong ilayo ang sarili ko sa kanila. Nagdaan ang halos limang buwan, wala akong tinuluyan, wala akong inuwian kundi ang bahay namin na dalwang oras mahigit ang biyahe mula sa P.U.P. Unang simester, nakakuha ako ng 2.5 na grade. Ngunit dahil sa nakakatakot nilang ekspektasyon mula sa 'kin, sinabi kong wala akong gradong bababa sa dos. Paano kong mababago ang nasabi ko kung sakaling makita nila ang mga klaskards ko? Wala na 'kong magagawa kundi ang sabihin sa kanila ang totoo. Pero takot akong harapin ang kalokohang ginawa ko. Takot ako sa maaaring sabihin nila sa akin. Ngayong ikalawang simester, kahit na alam kong mas mahirap, sisikapin kong maging isang estudyante. At aabutin ko ang mga espektasyong iyon ng mga magulang ko. Ano pa ba ang p'wede kong gawin, kundi sumunod sa kanila? Sana hindi na nga ako makakuha ng 'di bababa sa dos. Sa sususnod na taon, lilipat na ako ng kurso. Dahil hindi ito ang nais ng mga magulang ko at dahil sa mga bagay na sinasabi sa akin ng mga taong nagpapaaral sa akin. 'Di ako dapat nandirito... susunod ako sa kanila. At hahayaan ko ang mga pangarap kong malamon ng mga ekspektasyon nila at ng mga pangarap nila para sa akin. Gusto kong makita ang pangalan ko sa isang pahayagan... kaya ko kinuha ang kursong 'to. Marami akong gustong sabihin na hindi ko masasabi kailanman sa kanila, o sa kung sinong tao pa. Gusto kong maintindihan ako at ang iba pang mga katulad ko. Kaunting pang-unawa lang ang gusto namin. Gusto kong maging malaya at makatulong para mapalaya ang mga boses na hindi naririnig... mga taong ganito rin ang sitwasyon. Isang papet ng mundong ginagalawan niya. Isa, dalawa, tatlo...kaninong desisyon ang susundin ko? Ang akin na nga ba? Hah!]]> http://tabulas.com/~xomai/1055514.html http://tabulas.com/~xomai/1055514.html Fri, 18 Nov 2005 07:55:34 +0000 love tula n naman!... "WE"

we walked through this corridor,
we talked like we're friends...
you're calling my name like you know me,
and now you describe me like you see me...
how could you tell, and, escape the truth?

we jumped in the same pants,
we run til we both reached the top...
we laughed like we knoe each other;
your secrets were revealed for me to know,
and all the things i should never have learned.
how could you give your trust on me?

we wrote our stories that we both read,
we shaked our hands to say "congrats!"
we hugged each other to say "gudluck!";
we smiled like we're close;
you told me some jokes as i paid you some lies...
how could you believe in my word?

we hold each others hands,
we say our promises,
you loved the way we were...
and loved the way you thot -i am- to you...
how could u change a person like me?...

~xioms~
081005
]]> http://tabulas.com/~xomai/955366.html http://tabulas.com/~xomai/955366.html Wed, 10 Aug 2005 04:55:12 +0000 love my eyes...tells you...the real..me. In your eyes, people can't seem to see anything because your eyes are covered up by tears! You are constantly hurt and depressed... No one seems to understand how you feel because everyone is scared to get close to you... You long to be able to reach out and tell someone everything, and all of your problems... But you have no one to tell, or they just don't seem to want to hear what you have to say. You've been hurt many times that you don't seem to have any tears left to shed, or if you do, they're an endless river flowing... You've started to hide and bottle up all or your problems and feelings, hoping that maybe they just will go away... You want company, but at the same time, you're scared of it. Your sanctuary is your room where you can just be alone and try to throw away all of your aching pains. You're dark and mysterious and people like you for that reason. Even if you think you're all by yourself in the dark, someone is always there with you. Your special someone wants to admit and show their feelings towards you, but they're afraid of how you'll take it. Get out more and enjoy life because, it is far too long to frown your way through :)
]]> http://tabulas.com/~xomai/947118.html http://tabulas.com/~xomai/947118.html Tue, 2 Aug 2005 08:51:24 +0000 love let me show u hu i am... ssshhhh

the sad teen. Everything in life is f*ckin' miserable. You constantly look over your shoulder and wonder who is judging you...even when you are alone. So naturally, you have become a little paranoid and pessamistic. Your personality can be one demensional but confusing. You are constantly bored with life and wish that something could spice it up. You have a unique view on life and have identified the problems with school society (Ex...what makes popular people, how the student mind works...) You would rather be alone because you hate being hurt. You tend to think that no one understands you, not even your parents / guardians / friends. But that is just the opposite! The people who love you want to help, but they don't know how because they have a feeling that they will say something wrong and turn you away. You have to let them know that you are willing to hear what they have to say...and it might do some good to listen to them.
Some fields you might consider going in when you are older...Judge, author, songwriter, producer, therapist, psychologist, philosopher, or forensic scientist. You need a job where you can express yourself and your views on life. Or you need a field where you can judge others and predict what is going on in others life. Either way... you have the personality to get you a good job that will support you throughout life.
]]> http://tabulas.com/~xomai/947116.html http://tabulas.com/~xomai/947116.html Tue, 2 Aug 2005 08:48:54 +0000 love i need to be next to you.. Been running from these feelings for so long
Telling my heart I didn't need you
Pretending I was better off alone
But I know it's just a lie
So afraid to take a chance again
So afraid of what I feel inside

Chorus
But I need to be next to you oh I, oh I
I need to share every breath with you oh I, oh I
I need to know I can see your smile each morning
Look into your eyes each night
For the rest of my life
Here with you near with you
Oh, I need to be next to you

Right here with you is where I belong
I'll lose my mind if I can't see you
Without you there is nothing in this life
That would make my life worth living for
I can't bear the thought of you not there
I can't fight what I feel anymore

Repeat chorus
But I need to be next to you oh I, oh I
I need to share every breath with you oh I, oh I
I need to know I can see your smile each morning
Look into your eyes each night
For the rest of my life
Here with you near with you
Oh, I need to be next to you

Oh I, I need to be next to you
I need to have your heart next to mine
For all time
Love you for all of my life

Repeat chorus
But I need to be next to you oh I, oh I
I need to share every breath with you oh I, oh I
I need to know I can see your smile each morning
Look into your eyes each night
For the rest of my life
Here with you near with you
Oh, I need to be next to you

]]> http://tabulas.com/~xomai/933625.html http://tabulas.com/~xomai/933625.html Wed, 20 Jul 2005 14:36:00 +0000 love akala ko nga totoo... *1st day*

 ang sabi mo sa 'kin, hindi ka pwede dahil mas mahalaga pa kaysa sa 'kin ang mga bagay na binabanggit mo noong mga oras na iyon na noo'y di mo magawang sabihin sa akin na 'mahalaga' pala iyon. "Mahalaga" pa yon, mas mahalaga pa ang "pride" mo kaysa sa "friendsship" natin.

*1st week*

 nagpaalam ka sa 'kin, at tuluyan ka na ngang lumayo. Iniwan ako. Umiyak ako. Hindi ko alam kung bakit. Pero nasaktan ako ng husto noong sinabi mo sa 'kin na isa akong walang kwentang tao. Oo, talagang malaki pagkakaiba ko sa kanila. Mas mahal kita kaysa ng mga taong nandyan na sa paligid mo ngayon.

*the reason*

 ang araw na ito ang dahilan (April30), 'yon ang pagkakaalam ko. Alam kong isa kang napakalaking kawalan sa buhay ko. Pero 'yon ang hindi mo alam... o maaaring alam mo, at maaaring ganon ka rin sa 'kin, ngunit ayaw mo lang aminin dahil ganyan ka na. Noon pa! Tahimik akong umiyak.

*that night*

 ilang gabi na silang patuloy na pumapatak mula sa aking mga mata, na tila wala ng katapusan. at lalo pang lumakas ang kanilang pagbagsak ng muli kang magsalita, ang sabi mo'y 'di mo na ako kailangan. kaya marapat lamang na ako'y lumayo na mula sa'yo. Pero mahal kita.

*i need help*

 alak. Alak ang kasama ko noong gabing 'yon. Habang ang aking mga luha'y nararamdaman kong pumapatak mula sa mga mata kong pinipilit h'wag makita ang katotohanang lumisan ka na. Ang alak, ang natitirang kaibigan ko.

*the phone call*

 sinabi mo sa 'kin, ayaw mo kong kausapin. Mula noon, pinangako ko sa aking sarili nakhit isang patak ng luha ko ay hindi ko na iialay pa sa iyo. Ngunit marupok akong tao. Umiyak ako. Binaba mo na ang telepono, habang sinasabi kong "Paalam,..." Paalam, kaibigan. Masakit. Pero di mo alam.

*the question*

tinanong kita kung ako'y ginamit mo lamang. Pinaikot. Pinaasa. Pinag-mukhang tanga. pero kung ano pa man ang iyong dahilan, hindi ako nagsisisi at nakilala kita. Minahal. Naging kaibigan. Iniyakan. At habang tumatagal, ay ayaw ko nang mawala ka pa. Makita ko, isang araw, ang aking sarili na nag-iisa.

*the answer*

 sinagot mo ang aking tanong, at muli, ika'y nagpaalam. At ako'y tionaboy. Ngunit, sa mga paliwanag mo, wala akong naintindihan. Ang gusto ko lang ay bumalik ka. Pero wala kang pakialam sa aking nararamdaman.

*1st month*

 isang buwan na akong umiiyak. Nagmamakaawa. Tinanong mo ako kung bakit kailangan ko pang gawin 'to sa 'yo? -ang magmakaawa- . Dahil mahal kita. Dahil kaibigan kita. Ngunit di ka nakinig. Dahil ayaw mong makinig.

*my questions*

 hindi ko maintindihan. Bakit napakadali para sa 'yo ang kalimutan ako? Hindi mo 'ko naiinjtindihan! Sinabi kong mahal kita, at ginawa ko ang sinabi ko, ngunit 'di mo sinuklian. Alam mo ba kung gaano kasakit para sa 'kin na iqwanan mo ng walang sapat na dahilan? o kung may dahilan ka man, ngunit 'di ko man lang nalaman?Dahil ayaw mong ipaalam!

 bakit hanggang ngayon, iniiyakan pa rin kita!? Bakit hanggang ngayon, umaasa pa rin ako na babalik ka? Paano na 'ko?Paano naman ako?

 hindi ko magawang magpaalam... Nahihirapan ako...Dahil madami na tayong masayang ala-alang nabuo, na inakala ko'y totoo..

 ngayon, sabihin mo sa'kin, NILOKO MO LANG BA AKO???

]]> http://tabulas.com/~xomai/912346.html http://tabulas.com/~xomai/912346.html Fri, 1 Jul 2005 10:14:02 +0000 love Trip Ko Lang, Bakettt???!!??  halos dalawang oras din ang naging byahe ko papuntang Recto nung araw na yon galing Monumento. Grabe, ang dami kong nadaanang kung anu-anong lugar! Ang init pa ng panahon, nasabi tuloy ng katabi ko sa jeep na sinasakyan ko sa kasama nyang mukhang, uhmm...ano ba?..Basta! Pero ganito talaga ang nasabi nya,

"Grabe pare, hebi trapik ngayown!..sana do~w~n na lang tayo sa may bus sumakay kanina!".

Maya maya pa ay nalaman kong sa Cubao pala ang punta nila at nagkamali lamang sila ng sasakyang nasakyan..(Sumagot yong kasama nya at sabing, "~mura~ yan!kanina pa tayow ditow wah!?! di ba tumatakbo sasakyan mo!?..aabutin na kami ng isang oras ditow! Ang tagal naman pala ng byahe ditow sa Maynila, papuntang Cubao lang naman tayo!) .. Papunta silang Cubao, pero Recto yung sinakyan nila!

Noong mga oras na iyon ay hawak ko ang gusto ko ng mapalitang celphone, at naghihintay lamang ako ng tamang pagkakataon para hablutin ang celphone ko mula sa maganda kong mga kamay (binobola ko ang sarili ko, wag mong sasabihin na binobola ko sarili ko...kunwari di mo rin alam, parang ako ngayon!), at makipag habulan sa kung sinumang humablot nito mula sa napakaganda kong mga kamay(psssttt...wag kang maingay, binobola ko uli sarili ko...hihi..syatap!), dahil sa palagay ko ay masayang makipaghabulan sa kalye!!! Sa paghihintay ko ng halos kalahating oras para sa pagkakataong iyon, hulaan mo kung anong nangyari....Tama!..ayon, wala pa ring kumuha ng celphone ko!..marahil ay lumang model tong gamit ko (3530)...At sa paghihintay ko ng kalahanting minuto pa, ayon at may mamang tumatakbo at humahangos ng mga pagkakataong iyon!!..ang bilis ng kanyang takbo at ketulin tulin ba!?..Isang babae naman ang kanyang kasunod na sumisigaw ng

"Magnanakawwwwww!!!! AnSelPownKooooooooohhh!!!"

*huminto muna sya at inabutan ng ale sa tabi na nakapula ng isang bote ng coke na kinuha naman nya sa bag nyang parang di nauubusan ng laman habang kumakanta ng

"sana'y masabi sa awit kong ito... $#*!+, (nasira ung plaka!!!)"

gaya sa commercial nito..gusto ko ngang humngi rin eh!...

at syempre, todo ngiti ung babae na nanakawan ng celphone!*

"Toooooooolooooooongggg!!!!!"

pero sa kabila ng pagmamakaawa ng babae ay wala ni isang pumansin sa kanya! hay naku, kung pwede lang ako bumababa ng mga panahong iyon, e di sana ginawa ko na at ako na mismo ang humabol sa mamang magnanakaw!!!..Kung di lang tumakbo yong jeep..(*isip* pero buti na lang tumakbo na!).

Nasa Blumentritt na ako, sa may palengke, lagpas ng riles ng tren.Napakainit! Hay, sayang wala akong dalang payong!..este, pamaypay pala. Ang ineeeet!!!!Punas ako ng punas sa pawis ko, ng biglang lumiko ang jeep at...whew!!!!..presko!...ang lamig!..at presto, pagkatapos lumiko, pagkaliko,(ma-ulit ako!)wala na ang hanging kay tagall kong hinintay!!!...pero okay lanag at kauntiong tiis na lamang at mamakarating na rin ako sa pupuntahan ko, ang RECTO!!!

hay naku, ang pawis ko noong mga oras na iyon, kung susumahin, aabutin ng isang timba!..Pwede ng pampaligo o pambuhos sa CR!(yuck!!!)Naalala ko tuloy noong huling uwi ko ng Nueva Ecija, sa may terminal, syempre may CR don, at ang PAy CR nila ay kailangang magbayad ka ng p5 para lang makaihi, at p10 para, alam nyo na. Hindi ko alanm kung totoo yong sinabi sa kin noong mamang nagbabatay sa CR na yon noong mga oras na iyon tungkol sa punupuntahan ng mga binabayad sa CR nila. Sabi nya, hindi na raw kasi libre ang tubig at suplay ng kuryente gaya dati, kaya nagdagdag na sila ng tig fo-400% sa serbisyo! Isa pa raw, ay para sa maintenance ng CR, na pagpasok mo ay amoy na amoy ang "alingasaw" ng banyo! At noong ginamit ko ay wala man lamang libreng tubig at sabon o kahit tissue man lamang sa loob ng bawat cubicle na makikita!!!

Hay naku!...

Habang iniisip ko yon, napayingin ako sa gawing kanan ko, may mamang naliligo!!!(hehe...)Nakabrief nga lang sya eh!Natawa ako kasi nakikita na yong pwet nya! Di naman kalayuan ay may grupo ng mga bata ang naglalaro ng kung ano, at naliligo din!...naliligo naman sila sa (dugoooo!!!) sa pawisss...Binaling kong muli ang tingin ko sa kakatwang mamang mama na naliligo na kita ang pwet sa labas ng kanilang bahay na nagbubuhos ng tubig na halos tigi-tig-isang timba ng tubig! Napailing na lang ako(syempre kunwari kailangan kong sabihin yon para mejo concern citizen ang dating ko) Kung pwede ko lang ako, ulit, bumaba ng jeep ng mga panahong iyon, ginawa ko na at sinalok ko na marahil ang mga tubig na nasasayang ng kakatwang mamang naliligo na nakikita ang pwet sa may harap ng bahay nila; marahil ay binigay ko na yong mga tubig na iyon sa mga batang naliligo sa pawis! pero tingin ko sa mga batang yon eh, ayaw talagang maligo!..kasi yong pinaglalaruan pala nila eh isang napakalaking dagang kulay itim!!!...waaaaaahhhh!!!! *at syempre, tumakbo na naman yong  jeep..Wala ng ginawa kung di tumakbo sa twing gusto ko(kunong) bumaba!!*

Konti na lang at makakrating na rin ako sa Recto!!! Dahil sa tatlo na lang kaming mga pasahero ng jeep na yon (yong dalawang papuntang Cubao, bumaba na sa may crossing ng ewan ng may makitang bus!..pero pabalik ng Monumento), syempre, upong hari na ako!!!wahahaha!!! Naptingin naman ako sa kaliwa. May nakita na naman akong mga kakatwang tao!...pero sa pagkakataong iyon ay mga batang mistulang mga ..paslit!...(walang pinagkaiba, di ba!?). Tatlong batang wala pa sigurong tatlong talampakan ang taas. Naglalaro ng 'text' (kung pamilyar kayo sa salitang yon, laruan yon noon!..may anime na nakaprint sa harap at lokod ng papel na yon!). At maya maya ay bigla na lamang sila maghihigaan sa mga 'text' sa iyon kapag sinabi na noong batang babae ang salitang 'TEXT'! Nakakatawa silang tignan, ganon na rin yong mga taong gustong dumaan! Napapahinto sila kasi hinihintay nilang tumayo yung mga batang parang may sira ang ulo at pinaglalruan ang mga matatandang gustong tumawid at inabot sila ng halos kalahating minuto!!!(ang tagal!!!)

Naalala ko na naman (ang galing ng memory ko!!!), kapag naglalaro kami ng mga kalaro ko syempre, ng patentero doon sa probinsya namin sampung taon ng nakakaraan (ang tanda ko na!!...), walang kahit sinong may ari pa ng sasakyan na yon ang pwedeng makadaan hangga't walang natataya!!!..At kamalas malasan naman talaga ng mga sasakyang yon eh, inaabot kami ng kalahating araw!...At syempre, pag tumawid sila, isusumbong ko sila sa daddy ko!!!(hehe..siga ata si Daddy sa'min!at nagmana ako sa kanya!hehe...joke!)

pero ngayon, di na ko nakakapaglaro nyan, d i dahil sa matanda na ko, kasi seventeen pa lang ako,at kung tatanungin ko tong mga larong to sa mga batang nakita ko noong mga oras na iyon, o kaya sa mga nakasabay ko sa jeep noon, marahil ang isasagot nila sa kin eh YM at Ragnarok..At magbibigay pa sila ng site tungkol sa sex, at baka nga hingin pa sa kin yong Friendster account ko weh!(kreyzi26@yahoo.com po ung acct ko!!hehe).. Hay, ganon lang talaga ang buhay..

Yehey!!! Bababa na 'ko ng jeep!!! Saktong pagbaba ko, nag-vayreyt yong celphone ko!

"oh, yes!..sa wakas may nakaalala!!!"

Paglabas ko ng celphone ko...Hulaan mo kung anong nagyari..

(hahaha!!!Tama ka!!!...nawrong sent lang pala yong nagwrongsent sa k8in!...sabi sa text nya, "hoi!2hrs k ng L8!!>:( " ... )

]]> http://tabulas.com/~xomai/910416.html http://tabulas.com/~xomai/910416.html Wed, 29 Jun 2005 15:00:11 +0000 love ThE pREaChEr the pReAcHer*may preacher, makinig ka!*

Habang nasa bus ako, nakaupo at nakatingin sa labas ng bintana, nagulat ako ng isang preacher ang pumasok sa loob ng bus. dko maintindihan kung ano talaga ang purpose nia...nagsasalita cia don ng hindi ko alam kung ano ang sinasabi nia...dko na lang cia pinansin, hanggang sa nasabi nia ang tunkol sa kasalukuyang administrasyon. Napahinto ako at napatingin sa kania.. ang sabi nia, bakit daw ganito ang nangyayari sa Pilipinas, sinisi nia ang lahat sa pamahalaan...

kung anu-ano ang kanyang mga sinabi, kesyo dahil ang pamahalaan ay walang pakialam sa mga mahihirap at ang mga karahasang nangyayri sa ating bansa ay hinahayaan lamang ng pamahalaan na mangyari. Ginawa niyang halimbawa ang mga pangyayari sa Mindanao, sa Hacienda Luicita at kung anu ano pa!... Mabilis syang magsalita, kung di mo pakikinggan, d mo maiintindihan ang nais niang iparating..

hindi ko alam kung sincere sya sa mga sinasabi nya, pero kung anu man ang dahilan nia para magsalita ng ganun, kahit na isa lamang din syang mamamayang walang gingawa para sa bayan kundi ang magsalita sa harap ng maraming tao sa loob ng bus.. Sinabi ko tuloi sa sarili ko, "magandang trabaho ito, magsalita ka lang ng magsalita makakalibre ka na ng pamasahe!".. Maya-maya pa ay nangulekta na sya ng kaunting barya mula sa mga pasahero. Hindi ko alam kung kasama ba yun g pangungulekta nya ng  pera mula sa mga pasaherong kagaya ko sa mga sinabi nya!..

sabi nga nila, lahat tayo ay may karapatang sabihin ang nais nating sabihin..ang mamang un, mukang hirap, pero marahil di nia alam ang sinasabi nia... naisip ko tuloi, "bakit nia kelangang sisihin ang pamahalaan, e tayong mga mamamayan ang dapat na gumawa ng paraan upang makaahon tayo!"..pero tignan mo sya, isang mamang nagsasalita sa loob ng bus..

maya-maya pa ay bumaba na ang mamang iyon..habang tumatakbo ang bus, may nakita akong mamang nagtitinda ng malamig na tubig sa gitna mismo ng kalsada sa gawing Cubao.. Kung sakaling nandodoon pa ang mamang nagsalita sa harapan namin kanina, marahilay nasumbatan ko rin sya na , "bakit ang mamang yun!?...nagtitinda sya ng malamig na tubig, sa gitna ng kalsada, pagod, ngunit d sya nagrereklamo!?..."..Marahil tawanan nia lamang ako, at mangangatwiran...Pero sana kahit apapno ay mahiya rin sya sa ginagwa nia...Ang mamang nagtitinda ng malamig na tubig, halatang pagod na pagod, uhaw, ngunit di nya  magalaw ang kanyang mga paninda dahil alam niang matutulungan sya nito.

sana naisip ng mamang nagsasalita sa harapan ko kanina na hindi lahat ng bagay ay dapat iasa sa mga maykapangyarihan. Sna kanina, nasabi ko sa kanya ang mga bagay na iyon ng sa gayon ay matauhan naman sya... Nkakaawa..

]]> http://tabulas.com/~xomai/891734.html http://tabulas.com/~xomai/891734.html Tue, 14 Jun 2005 05:46:32 +0000 love ..mga tuldok.. PAALALA: PARA LAMANG SA MGA OPEN MINDED PERSONS..
ITO AY ISANG KUMENTO KO LAMANG..
MAAARING MAGREACT PERO SANA'Y WAG NG BIGYAN NG MALISYA...SALAMAT!


_S_E_K_S_
(ano ba ito?)

Tama ang nabsa mo sa itaas...un ang pamagat ng post na ito..bakit?..dahil sa sinabi ng isang kaibigan..bakit walang tunkol sa xerex?...pero hindi ung laman na nakalagay sa xerex ang dapat bigyang pansin..
tignan mo, ang daming nagpapadala ng kanilang kwento sa kolum ni xerex...bakit?..dahil gusto nilang i-share ang mga bagay bgay na nangayari sa kanila, tunkol sa sex. wlang mali sa salitang ito..pwera n lng kun iba ang iisipin mong kahulugan nito..

inaamin ko na minsan nagbabasa rin ako nito..oo, maaaring isipin mong ganong klase ako ng tao, isa pa babae ako..kung sa bagay, kung ako makakabasa nito, maamring un din ang isipin ko sa nagsulat ng post na ito..pero hindi, marahil ay may malawak lang akong pagtingin sa buhay... pero minsan iniisip ko rin kung bakit nila kelangan pang gawin un sa napakabatang edad kung may tamang panahon naman para dito?!..

hindi ko alam kung anong pamagat ng kwentong yon, pero oo, nabasa ko sa xerex to..isang binatang lalakeng nagtatrabaho sa ibang bansa na sa napakabatang edad ay naging open na sya sa mga gantong gawain(alam nio kun ano tinutukoy ko), sa ibat ibang babae...bakit nia ginagawa ung bagay na un!?..hindi natin alam,,pero, definitely, nasiyahan sya sa ginawa nia..parang tayo, pag naglalaro ng Ragnarok, di natin alam kung anong klase ng kasiyahan ang nararamdaman natin sa twing nakakapaglaro tayo...

hindi ko alam kung anong naidudulot ng pagpapadala ng kwento nila sa xerex..pero nakakatuwang isipin na kahit ganito na kagulo ang mundo ay may mga aong nakakahanap ng paraan para mabigyang kasiyahan ang sarili..gaya na lng ng mga nagbabasa nito..ng mga nagpapadala ng kanilang kwento at ng gumawa ng kolum na yon!...

may nakapag sabi sa akin tunkol sa salitang sex...sabi ang mag Filipina raw ay mas magaling dito kesa sa mga Kana..hindi ko alam kung anong saasbihin ko,, pero oo nagtanong din ako kung totoo nga...Pero ilang beses ko ring napatunayan na ang mga Filipina ay mas desente kesa sa kanila pagdating sa bagay na ito..

kahapon lang may napanood ako sa TV. tunkol sa pakikipagtalik at pag-aasawa..Ang mga babaeng indian ay ipinapakasal agad sa mga lalakeng indian sa napakamurang edad..ang babae ay maaari ng ipakasal sa edad na tatlo. Oo,tatlong taon!...samantalang ang lalake naman ay desi-otso!...sa tngin nio anong magandang rason para itakda ang kinabukasan ng batang babaeng tatlong taong gulang sa isang lalakeng desi-otso anyos na at hayaang doon nanirahan sa poder ng lalake?!..oo, maaaring mali!..pero iyon ang kanilang tradisyon...isipin mo, pano haharapin ng batang babae ang napakaagang responsibilidad bilang may-bahay?...

Isang libro ang nabasa ko (any baby will die).wlang kinalaman sa salitang sex..pero ang bida rito ay isang solcial welfare agent..kaya d maiiwasang may mga kasong dumating sa kanila na nauugnay sa sex...may part don n mismong ang Lola ng bata ang nakasaksi sa ginagawa ng apo nia..elaven yrs old p lng ang bata...
mahirap isipin na sa panahon natin ngaun ay laganap n ang mga gantong baga...
pero d natin maiiwasan..

rape victims..maaring d nila gisnusto ang nangyari sa kanila.kaya d nila natakasan ang tadhana.. alam nio, sa aking palagay, hindi mangyayari un kung d rin nla ginusto!...kasi kung ayaw mong yurakin ang pagakababae mo, hindi mo hahayaang gawin nia sa yo un!..kahit na bugbog sarado ka na..oo, sabihin nio nang napaka-istupong suwestyon!...pero tignan nio, kung d ukol d bubukol! bakit d sya gumawa ng paraan para makatakas sa kanya!?..bakit nia hinayaang mangyari sa kanya un!?...tama istupido nga...

hay..maraming kwento na akong narinig tunkol sa salitang sex..

noon, ayoko pang sabihin ang salitang un..pero bakit hindi!?..part ng buhay ko ito..kelangang tanggapin...darating sa buhay natin ang pagakakataong makipagtalik..maaaring iniisip mong bakit d pa ngayon!?..o bakit kelangan pang dumating don!?..hindi ko rin alam ang kasagutan..pero ang alam ko,, darating din tayo dyan!... ]]> http://tabulas.com/~xomai/882326.html http://tabulas.com/~xomai/882326.html Mon, 6 Jun 2005 10:17:13 +0000 love love PSEUDONYMS _identity_crisis_

BUGSBUNNY-ang Chatterz Buddy..isang lokolokong chatter na ang gusto lang ay pagkatuwaan ang mga nag cha-chat..d nya alam kung anong meron sa chatroom at gustong gusto nyang mangasar!... isang kaibigan ang kanyang napagkatuwaan..si Keith na isa sa pinakamatalik nyang kaibigan..nakipag chat sya rito at hindi n nya alam kung anong klaseng saya ang naramdaman nya pagkatapos nyang makausap ang kaibigan sa chatroom at niloloko... si Bugsbunny ay isang taong naghahanap ng kasagutan sa tanong nya.. "Bakit d na lang tayo maglaro!?...habambuhay..."

MARGE-ang sweet na batang babae..ngunit d xa nagtagal dahil sa mga nakapaligid sa kanya..

JOSHUA ALCANTARA-ang mapanlinlang!..walang ginawa kundi manloko ng tao!...di nya alam kung bakit sya natutuwa pag nakakpanloko sya ng tao!...pero alam nyang mali, pero wala syang magawa dahil alam nyang masaya sya sa ginagawa!... si Joshua, ang sinungaling! MIZUKI- ang sport geek!...mahilig sa extreme sports!...mahilig sa mga bgay bgay n hindi pamilyar sa kanya...

LANCE ARTHUR PEREZ-kapatid ni lance michael...ang nagtanggol sa kanya ng mahuli ang kapatid sa isang nal=pakalaking scum na ginawa nito sa buong campus!... si lance arthur ay isang mabait na kapatid.

LANCE MICHAEL PEREZ-stalker ni rein... si lance michael ay walang ginawang maganda kaya walang dudang walang syang patutunguhan!...

ALLAN-isang duwag na ayaw lumabas at sa Computer lamang nag exist ng biglaan!.. si Allan, walang tunay na pagkatao..

ALEX- ang computer geek...isang taong hindi kayang ipaalam ang tunay nyang pagktao at kailangang gumamit ng iba(si aLLan) upang magawa ang matagal na nyang pinapalano, ang lokohin si Roxanne(girlfriend ng bestfriend nyang si oliver). Si Alex ay isang tauhan sa kwentong "BATTLE OF THE GEEKS".

INIGO- isang heathrob ng R.CRUSOE ACADEMY.. isang matalinong bata. ngunit napaka inosente pag tunkol sa "love" ang topic ng kwentuhan!.. mabaet, at loyal... si Inigo ay isang tauhan sa kwentong "RED BOTTON"..

 RYUJII-ang anime freak!...ang movie goer!...sa araw araw na ginawa ng Dios, ang TV lamang ang kaharap nya...hindi nya mapigilang manood n lng.. hinahalintulad nya ang sarili nya sa isang anime character na si Sakuragi dahil sakatangahan nito ngunit gumagawa ng paraan kahit sa paraang di nya gusto...sa isang character ng pelikulang SLACKERS na si Dave na kayang ipagtanggol ang alam nyang tama!... si Ryujii ay mapagLihim..(hindi nya kayang gawin ang gusto nyang gawin!..hindi nya kayang sabihin ang gusto nyang sabihin at sa mga palabas lamang sya nagtutuon ng pansin upang makalimutan ang mga bagay bagay sa lpaligis na gusto nyang baguhin...dahil ayaw nyang sabihin...)

KREYZI13-isang makulit na bata. May kakaibang espirito sa pakikipagkaibigan at pakikisama.. Pero may tinatagong galit sa isang kaibigang noo'y nasaktan sya..Pinilit nyang kalimutan pero ganun pa rin ang galit nya rito...hindi nya maiwasan na umiyak sa tuwing naaalala nya ang pangyayaring iyon sa kanyang buhay.. Ilang beses syang binalewala ng kaibigan nyang ito...Oo, lagi nyang pinaaalalahanan ang kaibigan nyang ito ngunit wala rin syang magawa dahil un ang gstong gawin ng kaibigan nia... Sa totoo lang ay mahirap syang kausapin bastat tungkol sa pag-ibig... Si Kreyi 13 ay selfish!

KREYZI26- ang batang binibigay lahat ng maaring ibigay...isang batanmg ang akala sa tao ay pantay pantay lamang, ngunit nagkamali sya...malaking pagkakamali ang pag-iisip nya ng ganoon.. Ilang beses n rin syang naloko ng mga taong inkala nyang kaibigan nya.. si Kreyzi26 ay isang tanga!

YOICHI-isang geek...pero wlang iniisip kundi ang mga pasindayaw nya lamang...Minsan, nagkaroon ng reporting nong xa ay nag aaral pa lamang sa Sci.Hi., 2nd yr.. natanong ng prof. nya kumbakit kelangan ng dahon na mahulog... Natameme si Yoichi, hindi nya alam ang kanyang isasagot...Gusto nyang sabihing "hindi ko po alam.."...pero pano!?... Napangiti ang kanyang prof. na nakaupo sa gawing likuran ng klase, lumapit sa kanya at ang sabi "dahil kailangan nilang magregenerate ...*etc*.." madaming sinabi ang prof. nya pero wala syang narinig kundi ang salitang "regenerate"..Naisip nya tuloi, "bakit ako, bakit d ko kayang lumago?...bakit d ko kayang magbago?,.regenerate...d ko kaya!...bakit?...kailangan ba iyon?.." si Yoichi ay isang duwag.

MARGARETT-ang paboritong estudyante...ang tao sa loob ng library...ang mahilig mag aral...ang makulit sa klase...ang student buddy...kasundo ng lahat ng students..pero isang bobo dahil laging nalalamangan ng iba!...mapagparaya!..."kailangan nyang gawin un..wala akong magagawa", linya nya.. ewan!..bat ganyan sya!

LAZARO-ang kasundo ng lahat ng teachers!...laging napag iisipang nagsi-sipsip...pero hindi...nakakatuwa dahil akala moy lalaki...pero talagang magulo lamang sya!...isang makulit na bata!...hay..walang syang magawa kundi pagtripan ang mga kaklase nya!...

XOMAI-ang matapang na si xomai..laht ng gustong sabihin ay sasabihin nya..lahat ng alm nyang tama gagawin nya!..isang syang matapang..nakikita sa kanyang mga mata nang pagiging matatag nya sa lahat ng problema ngunnit sa kabi;la ng katapangang ito ni xomai, nandyan pa rin ang kahinaan nya, ang mapag iwanan ng mnga kaibigan!...isa syang rakiztah..wwalang duda..matapang nga xa... pero kahit gaano pa sya katapang nandyan pa rin si...

ANN-ang pinakaduwag sa lahat!..d nya kayang harapin lahat ng problema nya..isang iyaking bata..walang patutunguhan!...d nya kilala ang sarili nya..wlang syang alam kung sino talaga xa... mahina..iyakin..pero minsan alam nia rin kumpano tumawa..pero madals umiyak!... hindi nya alam kung pano mahalin ang sarili nya,, si Ann ay isang duwag na tanga!...

]]> http://tabulas.com/~xomai/882324.html http://tabulas.com/~xomai/882324.html Mon, 6 Jun 2005 10:15:53 +0000 love