Kung iisipin mo, lahat ng ginagawa natin ay sugal. Yun pagtawid mo sa kalsada, kung kakain ka ba o matutulog na lang, yun desisyon kung papasok ka ba sa skul o maglalaro ka na lang ng dota, pati yung pagsisimula ng negosyo, lahat yan sugal sa buhay.

Maka ilang beses na rin ako sumugal sa buhay ko. kadalasan, talo. yun nga ang sabi sa statistics, 9 out of 10 businesses ay nagsasara, totoo yun. Pero that does not stop you on trying. e pano kung eto na yung 10% na chance mo para mag succeed, dapat hindi mo palampasin.

Merong panahon sa buhay ko na kinailangan ko ng pera, syempre nangutang ako sa mga kakilala ko. hindi ko nga alam kung natatandaan pa nila na may utang ako sa kanila. Ginamit ko yung pera na yun pansugal. Ang problema, hindi ko ginamitan ng computation for calculated risk. hindi ko pa kasi natutunan yun nun panahon na yun. nun pinag-aralan ko yun endeavor, lumalabas na 1out of 89,785,745,416 ang chance ko na mag succeed. huli na ang lahat nung nalaman ko yun. at hanggang ngayon, hindi ko pa rin sila nababayaran.

Gusto ko isang restaurant na simple lang ang concept. walang eklavu, hindi siya karenderia, at hindi rin aircon.

Gusto ko meron akong parking space. kasya ang hanggang apat na sasakyan.

Gusto ko, operating hours ay mula 9am til 9pm.

Gusto ko malapit lang sa bahay namin ang location.

Makakabuo kaya ako ng puhunan sa pasko? Habang onti pa lang ang inaanak ko na bibigyan sa Pasko.

Para naman magamit ko ang pinag-aralan ko sa college at its fullest.

Help me Lord/

this time, aabusuhin ko ang pagpunta nila..

magpapamasahe ako.. ahahaha...

pantanggal lang ng stress. medyo stressed out kasi e.

magbibigay pa ba ako ng tip?

ngayon ko lang ito mata-translate into words.

dahil ngayon ko lang siya naintindihan.

noong Bagyong Ondoy, stranded kami ng mommy ko sa JRU. Bibili lang dapat kami ng pang-ispageti nun sa SM Hypermarket. Sa hindi inaasahang pagkakataon, biglang tumaas ang tubig baha. Hindi na kami nakauwi.

Plano ko pa naman sana na pagkatapos bumili ng pang ispageti, didiretso ako sa c5. pupuntahan ko si hon.

E hindi na nga nangyari.

Sobrang feeling ko helpless ako noon.

.

.

Isipin mo na lang, kung nandun ako sa bahay, nakatulong pa ako sa paglikas ng mga gamit.

E kung andun naman ako sa c5. nakatulong din ako.

.

.

Pero asan ako? nandun ako sa JRU. At hindi lang sa wala akong ginagawa para makatulong, ako pa ang lumabas na biktima at ako pa ang kailangan tulungan.

Feeling ko, hindi ako isang kampeon.

Kaya sobrang down ako.

.

.

Kaya next weekend, nag make sure ako na nasa bahay ako.

At nung nagkaroon ng chance na makipag kumustahan sa mga relatives, I did grab the chance. Iba talaga ang nagagawa ng pamilya.

.

.

sa mga blog ngayon,

kapag naglagay ka ng maraming pictures sa blog mo, hindi na nila binabasa ang texts ..

so ang solusyon ng iba. maglagay ng lapses kagaya ng periods. kagaya nito:

.

.

.

.

.

.

para mapilitan mag scroll ang mga readers at magbasa ng mga texts.

bago ang mga pictures.

.

.

.

magandang technique ito, ewan ko lang kung advisable.

naikukumpara ko tulog ang blog ko na kampeonngpagibig.com. kasi naman, ang target ng blog ko e lahat. pangkalhatan. ayoko na kapag may napadpad na kung sino sa blog ko, e hindi sila makarelate. gusto ko na kapag kamag-anak, katrabaho, dating ka eskwela, maiintindihan ang sinasabi ko..

so ngayon, ang inaangal ko lang, syempre, dahil sa immediate environment ko ngayon na tinatawag na "office" sumisikat at dumarami ang bumibisita sa mga blog na nakatuon para sa kanila. natural, hindi kayang makipagsabayan ng blog ko..

kaya ngayon, medyo naiinggit ako sa blog ng iba. kasi andaming comments sa mga post nila. ako, yung latest entry ko, wala man lang kahit isa. parang walang interesado. nagpopromote naman ako ng website ko tsaka alam ko naman na may nagbabasa, pero walang comments.

well ganun ata talaga, speechless siguro ang mga readers ko kaya hindi sila makacomment.

ikaw? comment ka naman doon sa knp blog ko.

at dito na rin. please.

si hon ko talaga.. always na lang daw siya nadidisgrasya sa practice nila sa cheering. nung una, hindi siya nakatalon ng maayos, ayun, nalaglag siya. eto naman, natamaan daw yung mata niya ng sapatos, ayun daw, namamaga. hay naku.

pero siyempre, masaya ako para sa kanya. alam ko talagang love na love niya ang dancing. kaya syempre todo suporta naman ako sa kanya. yung performance/competition nila, sa sunday na. noon time. iniimbita ko nga lahat ng kaya kong imbitahin. kasama na dun mga pinsan ko. sana makapunta sila.

pinagppray ko na sana maganda yung performance nila sa sunday. walang mangyari na hindi naaayon sa kanilang na-practice, at syempre, sana manalo sila. sa dami ng practice nila, dapat lang na manalo sila.

watchout na lang sa pictures.. sana maganda mga makuha kong pictures.

galingan ninyo hon. love you.