manuod sa aking youtube channel:

http://www.youtube.com/user/lexvonsumayo

at kunin ang music sheet (with TAB) dito:

http://lexvonsumayo.weebly.com/free-music.html

Salamat!

Mabuhay! Kumusta ka kaibigan?

Pero teka, bago pa tayo lumayo sa usapan, isa lang ang gusto kong itanong sa ating lahat na Pinoy ---- gaano ba talaga tayo "ka-Pinoy" ?

Ang ibig kong sabihin ay kung paano ba natin inaakap ang pagiging Pinoy natin. Maging ito ay sa pagsasalita, sa tinatangkilik na musika, sa pananamit, sa pagkain at sa iba pang bagay na talagang masasabi na PInoy tayo.

Nagtala ako ng ilang bagay na siguro ay kahit papaano ay mapapatunayan ko na kahit ako'y nasa malayong lugar at wala sa bansang sinilangan ay patuloy pa rin ang puso't isipan sa pagtangkilik sa aking kulay kayumanggi.

Hindi ko naman masasabi na ako'y tunay na makabayan, ang sa akin lang ay gusto ko talagang madama ang pagiging Pinoy ko.

Magsimula tayo sa musika.

Kaya kong tugtugin sa gitara ang Lupang Hinirang nang buong-buo na may konting harmonya. Mas matutuwa ako pag ikaw na gitarista ay tinanong ko kung ano ang alam mong tugtugin sa gitara at dali-dali mong sasagutin na ---- "...kaya kong tugtugin o tipahin ang pambansang awit natin na Lupang HInirang! "

Kadalasan kasi ay puro pasakalye lang ng mga maka-Kanlurang awitin (western music) ang kaya ng ibang tugtugin." Father and Son" ni Cat Stevens, "Wonderwall" ng Oasis, " I Was Only Joking" ni Rod Stewart, "You're All I Need" ng White Lion, "Never Say Goodbye" ng Bon Jovi, at ang pinakasikat sa lahat, ang pasakalye ng "Smoke On The Water" ng Deep Purple.

Nakakalungkot minsan isipin na hindi natin nauunang matutunan ang sariling atin. Naaalala ko pa rin ang oras na ginugol sa mga kanta ng Asin, Freddie Aguilar, VST & Company, Rey Valera, Juan Dela Cruz Band, APO Hiking Society sa mga unang taon ng aking pag-aaral ng gitara. Ikaw? may alam ka ba na OPM?

Hindi lang sa makabagong tugtugin (contemporary) ang nalaman ko. Maging ang mga kundiman natin. HIndi naman dahil ito ay kabilang sa syllabus ng aking kurso, ito ay dahil sa gusto ko talaga itong tugtugin. Memoryado ko pa rin ang "Sampaguita" at ang "Saan Ka Man Naroroon". Nakakahiya kasi kapag ako naman ang pinatugtog ng isang musikero ng isang musika na Filipino at hindi ko ito mapagbigyan. Nakakahiya. Kabisado mo man ang lahat ng Suite Ni Bach o ang mga piyesa ni Albeniz ay wala ka ni isang komposisyon na Filipino sa iyong listahan. Pag-isipan mo yan.

Nakikinig din ako ng mga kanta ni Gary Granada. Huli ko na lang nakilala itong magaling na musikero na ito dahil hindi rin naman kasi ganung kadali ang makakuha ng mga awitin nya.
May nagbigay sa akin ng isa sa mga CD nya, ang Gary Granada Live! (UP Theater). Nagkaroon din ako ng kopya ng Sa Pagitan Ng Ngayon at Kailanman. Salamat Musika!

Hindi ko tinatangkilik ang mga piratang CD na OPM. Bumibili ako ng orihinal na CD ng mga ito. Mayroon akong TVJ Tough Hits Volume One to Five, Joey To The World ni Joey de Leon, Joey Albert Greatest Hits, Sharon Cuneta Greatest Hits at iba pa.

Sa mga on-line na radyo tulad ng sa (www.surfmusic.de) nakatutok ako sa DZRH 666 khz, at yung sa Live 365, ang mga istasyong Heat Wave Radio Pacific at ang Classical Philippines.

Ikaw? Gaano ka ba ka-Pinoy?

Tangkilikin ang Sariling Atin!
Mabuhay ang Filipino!

Noong 2006, nagsimula ang  ideya sa paglikha ng mga tunay at di-tunay na kuwento. Ang tawag ng ilan dito ay blogs. Pero para sa akin, ito ay isang bahagi ng ating isip na inilagay sa anyong salita na kapag pinagsama mo ay magiging isang kuwento.

Maraming pagbabago at mga patunay ang naganap ng mga panahon na iyon. Ang ilan ay mga sumusunod:

1. marunong pala akong maglikha ng kuwento na may patungkol sa:
   1. pag-ibig
   2. respeto sa kalikasan
   3. mga taong  pasaway
   4. kaibigan at kaaway
   5. musika
   6. sa likod
   7. superheroes
   8. kinalimutan ng panahon
   9. nakaraan
   10. pagkain

2. Nang dahil sa mga kuwentong aking nalikha, may ilan din akong naging at di naging mga kaibigan. Parang isang musika rin daw ang paggawa ng kuwento, mayroon ka ring pinapahiwatig na mensahe o intensyon, gamit nga lang ang iyong panulat at sa mga mambabasa ---mga mata.

3. Nag-iba ang  imaginasyon ko sa mga bagay-bagay. Naging batayan ko ang araw-araw kong nakikita habang naglalakad o habang gumagawa ng tulog. Nakatulong din ang pagbiyahe patungo sa ilang lugar na paborito ko tulad ng kubeta, ilalim ng kama, freezer ng ref, basurahan, mini-groceries at iba pa.

4. Lumawak ang maliit kong mundo sa paglabas ng sama ng loob. Kung dati ay sa musika lang ang tungo sa tuwing bigo, ngayon ay mayroon ng ibang pinto. Ang pinto ng paglikha ng kuwento.

5. Habang umaandar ang isip sa pag-iisip, nagiging mabilis ang panahon at lumiliit ang oras ng paghihintay.

6. Humanga ako sa mga manunulat lalo na iyong lumilikha ng mga mahahabang kuwento o nobela. Sa buong buhay ko, wala pa akong isang nobela na nabasa at natapos basahin. Kaya sa aking palagay ay hindi rin ako makakagawa ng isang tunay na nobela.

7. Nadagdagan ang aking pasensya. Mapalad ang naghihintay. Hindi ko minamadaling makita ang bulaklak ng isang kakatanim pa lang na halaman.

8. Naniwala ako na makapangyarihan talaga ang pluma kaysa sa paggamit ng dahas o bala. Hindi ako isang panatiko ni Rizal, ngunit sa kabilang banda ay naibahagi ko sa mga kaibigan at kaaway ang laman ng aking puso’t isipan.

Ngayong 2009, tatlo na ang opisyal na daluyan ng aking isipan --- ang musika, ang potograpiya at ang paglikha ng kuwento.

Ikaw, paano mo inilalabas ang laman iyong isipan? Mainam na pakawalan ang lahat ng iyan. Marami kang pagpipilian.

Maaari mong hintayin.

Maaari mong tiisin.

At maaari mo ring isipin.

Marahil ay nagtataka ka pa rin minsan kung bakit nalilito ka pa rin talaga kung ano ang iyong gusto o ayaw sa mundo. Minsan ay natutunaw na ang yelo sa North Pole pero masaya ka pa rin. Nagkakagulo na sa Gaza ay parang relaks ka pa rin.

Minsan tuloy ay naghihintay ka na lang ng ilang bagay na makakapagpalungkot sa iyo. Iyan ang may sayad sa ulo. Hindi dapat hinihintay ang kabiguan, pinag-aaralan yun. Ako na may ilang pagkakataon nang nagulo ang utak ay patuloy pa rin ang paghanap ng kapayapaan. Matagal na proseso pero may lunas.

Dapat nga ba nating kilalanin ang ating sarili? Para saan pa at anong dahilan? Habang umuusad ang panahon ay iba-iba ang sitwasyon kaya naiiba rin ang pagtanggap. Sa madaling salita ay nagkakamali pa rin tayo. Siguro nga para maging tama.

Kamakailan lang ay tumugtog ako sa isang charity concert (Bantay Bata 163), iba ang pakiramdam. Walang pangamba at wala akong inisip na para sa akin.

Ganito ba talaga ang hanap ng puso ko? Ang kawang-gawa?

Marahil nga.

Sana nga.

Kaakbay ang mga minamahal na may tugmang ideolohiya.

Salamat at naririto pa ang pag-asa. Sa huli, sa gitna at sa simula.

 “Ayoko nang maging Superhero!!! ”, ang galit na sambit ni Jumpy The Bumpy.
 

“Bakit naman Jumpy? “, ang tanong ko na may konting concern.
 

“Ayoko nang magligtas ng mga naaapi at mga nangangailangan ng tulong; nakakasawa na rin at ang mahirap pa nyan ay lagi silang umaasa sa iyo at kapag wala namang prublema ay hindi ka naman hinahanap…”, ang asar at sagad sa galit ni Jumpy.

. . .

Walang ibang kahulugan ang salaysay at pag-uusap namin ni Jumpy The Bumpy. Pero ramdam ko ang hinanakit at poot sa kanyang kabuuan habang sinasabi ang lahat ng ito.
 

Minsan din tayong naging superhero. Habang ang isa sa ating kaibigan ay nasa gitna ng matindi at komplikadong sitwasyon, papasok tayo sa eksena at tutulungan natin sila. Matapos nito ay gagamitin na nating tulay ang ating nagawa para pasukin naman ang kanilang saloobin o puso.

Hindi maaaring tumanggi ang ating tinulungan. Madalang ang ganitong pangyayari. Ang pakiramdam nila ay mabuti ka at hindi isang masamang tao. Hindi ka dapat matakot sa ngiti ng buwaya, ang “ngiting-aso” ang mas delikado.

Siya nga pala, ako si Batman. Ako ang dahilan kung bakit ayaw na ni Jumpy The Bumpy na maging superhero. Kasi pilit nya akong ginagaya at akala siya siguro ay babagsak ako matapos niyang iligtas si Viki Vale. Tandaan mo, ako si Batman, wala akong main love interest. Huwag mo akong itulad kay Superman o Spiderman. Nga pala, tropa ko rin si The Punisher, in other words, we really don’t care.
 

Marami pa akong resources na hindi niya alam. Hindi nga niya alam na na ako si Bruce Wayne. Wala akong special powers pero may utak ako.
 

Wala kasing ibang gawin si Jumpy The Bumpy kundi ang “tumalon, tumalo, at mambangga.” Kaya secondary lang sa kanya ang tumulong. At saka hindi yan marunong lumingon sa pinanggalingan niya. Mas malalim sana ang isip niya sa akin pero hindi lang siya marunong gumamit ng kakayahan niya. Kumbaga, puro yabang at pasikat.
 

Maging malinaw sana ang ating mga pakay pag balak natin na maging isang superhero. Hindi madali iyon. Wag sanang gamitin sa ibang pagkakataon, tulad sa chicks o para maka-iskor kung saan mang ballgame.
 

Tulong lang. Parang isang paniki sa Gotham City.

Episode 1 – Ang Simula ng Gulo
 

Isang magandang umaga ang bumungad kay Plado ngunit habang siya ay nag-iinat, may pumutok na baril at siya ay biglang dumapa at natabig niya ang lumang paso na may tanim na kaktus.

“Aray ko!!! Tingin ko ay mas masakit pa itong tusok ng kaktus kaysa dun sa bala ng baril  na sa tingin ko ay ako ang habol…”, ang naghahabol-hiningang sambit ni Plado.

Saksi ako sa bawat aberya at gulo ni Plado. Siya ay ang aking kaibigan at kaklase sa kolehiyo. Lagi kaming magkasama sa mga sabit nya at sempre sa mga kalokohan niya.

Ang pinaka-unang gulo na kinasangkutan ni Plado ay noong kumakain siya sa isang restaurant na ang specialty ay bulalo. Naasar siya at nag-reklamo sa waiter dahil malamig pa sa bangkay ang binigay sa kanyang sabaw ng bulalo.

“Bakit naman ang lamig ng sabaw nito?!”, ang pagtatakang tanong ni Plado sa waiter. “Sir, hindi po namin sinasadya, papalitan na lang po namin...”, ang mabilis na sagot na waiter na halos namumula na sa takot.

Habang dinadala na ang bagong bulalo ni Plado, nabuwal bigla ang waiter at natapon ang mainit na mainit na sabaw nito sa bagung-bagong damit ni Plado na binigay pa ng kanyang ninong na galing pa sa States.
 

Sa pagkakataong iyon, doon na nagsimula ang gulo sa buhay ni Plado.

- January 12, 2008

Episode 2 – Naudlot na Pagdumi

Lumabas kami ni Plado sa isang bingohan matapos naming manalo ng 350 pesos. Malaki na iyon para makakain sa carinderia ni Aling Tony na may anak na kahawig ng Lola ko.

“ Oh, ituro mo na ang gusto mong kainin Plado…tandaan mo, mayrun tayong 350 pesos!”, ang sabi ko na may pagmamalaki ngunit kabado rin baka kapusin ang pera.

“ Mayrun ba kayong bulalo Aling Tony?”, ang tanung ni Plado.

 “ Naku! Kahapon namin ulam iyon…tuwing Martes iyon kasi mas malamig at mahangin ang panahon sa araw na iyon…dumaraan kasi dito iyong asawa ni Aling Marta na sobrang yabang…”

“ Ay, ganun ba? Sa gayun ay bigyan mo na lang ako ng kahit anong mainit na sabaw dyan sa mga ulam nyo…”, nagtatakang pakiusap ni Plado.

Mahilig talaga sa sabaw itong bespren ko. Kahit ano ang kainin ay dapat mayroon na umuusok na sabaw sa tabi ng kinakain nya. Sabaw lang ay ulam na.

Marami kaming nakain at dali-dali kaming umuwi at sumakay kaagad ng tricycle dahil nadudumi na itong si Plado. 

“ Tol, bilisan mo naman dyan sa motor mo, baka hindi na ako makaabot sa bahay namin at dito na ako abutan.”, nanginginig na pakiusap ni Plado.

Pagdating namin sa bahay nila, dali-dali siyang tumakbo, kinuha ang dyaryo, naghuhubad habang tumutungo sa CR, binuksan ang pinto at naupo sa kubeta. Binulatlat ang dyaryo at nag-pokus at biglang nag-brown-out.

Patay ang exhaust fan, mainit at walang ilaw. Hindi sanay dumumi si Plado nang walang ilaw at walang binabasang dyaryo.
 

Naudlot tuloy ang pagdumi. Sayang. May mga naghihintay pa naman sa poso negro.

- January 13, 2008

Ang mga dapat malaman ng isang tulad mong naniniwala na may natitira pang tinta sa simot na bolpen kapag ito ay iyong ita-taktak. Basahin ang mga sumusunod:

1. Sa tuwing ikaw ay natutulog, may maliliit na insekto sa iyong kama na nagdudulot ng konting kati at iritasyon. Minsan mo na rin naranasan ang makasinghot ng lamok na nagpigil naman sa iyong maingay na paghilik.

2. Sa tuwing ikaw ay nagugutom at tinatamad magluto, nababawasan ang mga display mong mga de-lata na dapat sana ay sa beach o sa camping mo nagamit.

3. Sa tuwing ikaw ay nagda-dalawang isip sa pagpili ng sariwang isda, magiging bilasa na ang mga ito dahil dinuduro at hinahawakan mo sila ng ilang beses.

4. Sa tuwing ikaw ay nalulungkot, mas malaki ang tsansa mong makakuha ng atensyon dahil madalang ang nilalang na may mukhang masaya.

5. Sa tuwing sasabihin ko ang iyong pangalan, para ko na ring sinabi na tao ka.

6. Sa tuwing lulubog ang araw sa silangan, wala nang silbi ang waiting shed.

7. Sa tuwing nauumay ka sa kinaing sardinas, nakahanda lagi ang ice cream or chocolate. Pag natunaw ang mga ito at nilagay mo ulit sa freezer hanggang sa tumigas, iba na ang lasa nun. Double-dead na ice cream at chocolate.

8. Sa tuwing may natitirang kanin sa gabi, masarap itong gawing Garlic Fried Rice. Karaniwan na tuyo (dry) ito pero sa tingin ko, dapat basa (wet), kasi pinirito SABAWang.

9. Sa tuwing pipila sa pag-order ng iyong value meal sa isang “fastfood”, laging manalangin na hindi ito ang iyong magiging “lastfood”.

10. Sa tuwing nauuhaw o gustong mag-refresh, masarap uminom ng sofdrinks. Ang Royal at Mirinda ay carbonated orange juice. Ang Lift at Mountain Dew ay carbonated lemon juice. Sabi ni Mr. Harimoto, ang sex organ ng lalaki ay “carbonated with coconut juice”. (Kalbo-nated)

Kasama ko siya lagi sa bawat araw, sa paglikha ng musika at pakikinig ng bawat tibok ng puso. Isa akong mapalad na nilalang dahil nasisilayan ko at nararamdaman ang saya at lungkot ng buhay—dahil sa kanya. Hindi siya kailanman nagalit sa akin. Nananatili siyang buo at matatag maging sa pagdaan ng mga masalimuot kong mga araw.
 

Sa lahat ng iniyak ko, sa kalungkutan at maging sa kasiyahan, narun siya lagi. Makapangyarihan na walang katulad lalo na kapag katabi mo siya. Sa sobrang lapit niya sa aking puso, napapawi ang madidilim na bahagi nito at napapagaan ang mga mabibigat na dalahin ko.
 

Higit pa sa kaibigan ang turing ko sa kanya. Laging nasasabik na makapiling sa pagkakataong kami‎‎‎'y magkalayo. Hinahanap ang himig at iniisip ang mga magagandang pangyayaring nag-ugnay sa amin.
 

Sadyang magiging malungkot ang mundo ko kapag nawala siya. Alam niya kasi kung paano ako pasayahin. Alam na alam niya ang kiliti dito sa puso ko. Naiintindihan niya ako sa tuwing sinasaktan ko ang sarili sa mga maling dahilan. Kahit sa kanya ko binubuhos ang lahat ng sama ng loob, patuloy pa rin ang kanyang mayumi at kalmadong himig.
 

Mahigpit ko siyang inaakap at hinahawakan ko siya ng todo, na hindi mo kailanman maaagaw sa akin. Walang panalo ang iyong malalaking kamao dahil hindi niya iyon kailangan. Kasukat ng puso ko ang puso niya. Tunay na pinag-isa ng pagkakataon. Hindi maaaring mapaghiwalay ninuman.
 

Ngunit nagnanais na siyang lumisan. Sinusubukan na ring kalimutan. Humihina na ang hatak ng lubid na nagdurugtong sa amin. Kahit ang panahon ay walang magagawa para mapigil ang pagpiglas. Kahit ang pinaka-maingat na pagsamo at pag-iingat ay wala ring magiging bisa.
 

Hindi ko alam kung kailan. Hindi ko alam kung kailan siya tuluyang mawawala.
 

Habang binibigay ko ang buong puso sa kanya, nagiging madali ang kanyang paglisan. At hindi na siya mahihirapang mag-isip. Ngunit hindi ko kaya ang katahimikan sa paligid. Kahit na ang bawat naririnig ko ay wala na sa ayos, magiging masaya pa rin ako. Kasiyahan ko ang kanyang tinig.
 

Ang bawat sandaling kasama siya ay punung-puno ng kahulugan.

Ang kahulugang hindi namin kayang maintindihan.