The book is an essay on aesthetics, a Japanese reflection about architecture, jade, food, toilets and space in buildings. Tanizaki thought about the concussion between the shadows of traditional Japanese interiors and the brilliant light of modernization of everything.

Ang ganda kasing diversion ng mga nobela niya. Hindi ung usual na binabasa kong poetry books. Ung mga akda niya, may langkap ng science, thriller, suspense. Nosebleed man ako sa halos lahat ng terms, na nakakatuwang isipin na sa panahon ngayon, parang wala ng imposible sa mga sinasabi niyang hi-tech gadgets sa mga kuwento. Parang lahat, posible na, at baka nagawa na ng mga imbentor.

I particularly like his novel "Rising Sun." Iba ung approach niya dito, kaiba sa mga naunang nabasa ko nang libro niya. Nagulat ako kasi nagustuhan ko itong libro, to think na nagdadalawang-isip pa ako nung binili ko ito. Mukha kasing hindi maganda ang plot. Detective novel kasi, at hindi sci-fi thriller katulad ng Sphere at Lost World.

Hindi ko pa natatapos basahin itong nobelang ito, at talagang napupuyat ako dahil dito. Hehe.

Omens

Louise Gluck

I rode to meet you: dreams
like living beings swarmed around me
and the moon on my right side
followed me, burning.

I rode back: everything changed.
My soul in love was sad
and the moon on my left side
trailed me without hope.

To such endless impressions
we poets give ourselves absolutely,
making, in silence, omen of mere event,
until the world reflects the deepest needs of the soul.



-after Alexander Pushkin

High school grad photo. Possible also that this was her grad photo after she finished her vocational class.

I'm not sure kung bakit sa bubong ng bahay siya nagpa-picture. Pwede naman sa garden.

When I saw this photo, I thought she joined the Miss Linggas Dayat contest. Hindi raw. The gown was her project for her vocational class. Her batch modeled their own works. I saw this gown pa noon in its splendour, bago mangatngat ng mga daga.

Paghihiwalay

Iniwan mo akong kapiling ang lagim
Para iyong sundan ang mabining ulan,
Walang tigatig kong niyakap ang dilim.

Ang katotohana’y naglabas ng talim:
Habang mga daho’y nagkukulay-haban,
Iniwan mo akong kapiling ang lagim.

Nagdamot ang langit, gabi’y makulimlim
Pagkat nagluluksa’ng pintakasing buwan.
Walang tigatig kong niyakap ang dilim.

Di mo inunawa’ng samong mataimtim:
Hindi na ba ako ang ‘yong kasiyahan?
Iniwan mo akong kapiling ang lagim.

Ang mundo ko ngayo’y  naging kulay itim,
At ang liwanag ay di na matagpuan.
Walang tigatig kong niyakap ang dilim.

Ang iyong pag-ibig na ubod ng sakim
Ang tanging tumapos sa ‘king kabuluhan.
Iniwan mo akong kapiling ang lagim,
Walang tigatig kong niyakap ang dilim.

*Ang larawan ay mula dito.

Finally! I have finished downloading the Chinese movie Permanent Residence:

Ivan (Sean Li) has been searching an answer to a lifetime question: Where will we be after the present life? On the way, he went thru a difficult passion with Windson (Osman Hung), a straight guy, made a longtime friendship with Josh (Jackie Chow), a Palestinian, experienced the death of his beloved elderly, witness the wedding of his brother (Yu Hong Lao) and the birth of a nephew. Eventually he designed a permanent residence at his own soil to host all his love ones for the next life, in case there is any, while his friend Josh created a home at the Dead Sea for those not so much loved.

Permanent Residence explores, in complete abandon and full nudity, the life story of a young man who pursues an impossible love with his straight boyfriend and contemplates on the mortality of his loved ones. Permanent Residence exudes a deep understanding and sensibility towards the important issues involved in loving, living and dying.

Daddy. Just last year.

- From here.

Sabi nga ni Xam, at least na-publish na rin sa wakas ang Sa Templo. (Kahit na-publish na ito sa Obverse 2 at sa Sidhay folio.)

I said, yes, finally nga, mapa-publish na ang lumang tulang iyon. (Kahit alam kong hindi naman sa pagpa-publish ng isang tula natatapos ang lahat.)

Ang ikinatutuwa ko talaga ay dahil sa hopefully, makaka-move on na ako sa ganung topic o theme. (Kahit may nagsabi sa akin na the theme is a well one can never exhaust.)

Madalas, mahirap mag-let go ng isang tula. Ang daming kinatatakutan. Ang daming alalahanin.

Sabagay, madaming reasons on letting go of a poem.

Ung sa akin, parang gusto kong sabihin sa tula na sige, gusto ko na tumalakay ng ibang maaaaring matalakay pa. Ilang taon din akong na-stuck sa ganiyang tema.

Ung iba, nagle-let go ng tula kasi mukhang hopeless na ang growth nito. Sabi nga ng isang Pinoypoets workshop panelist noon: Ibasura na ang tulang ito! Mahirap lalo pag may paborito kang linya sa tulang ginawa mo, tapos madadamay ang linyang iyon sa pagkakabasura ng buong tula.

Ung iba, nagle-let go ng tula kasi feeling niya, nabibilang ang tulang iyon sa mas malaking pagtitipon ng mga tula: isang koleksyon o antolohiya.

Ung iba, trash lang ng trash ng mga tula kasi di pa nila napi-feel na ang tulang iyon ang The One. 

Iba-iba man ng dahilan, I would like to believe that letting go of a poem is always, in some degree, a painful process. (Because a process is a process is a process. Kung ano man ang ibig sabihin nito, feel ko lang siyang sabihin.)

***

At nakita ko pa muli ito, na isang pagbasa noon mula kay Louie Jon Sanchez:

Ibang-iba naman ang lirikong sandali na inilahad ni Fernandez sa isa pang tulang napili ko para sa diskuyong ito, ang "Sa Templo." Isang tula ito na handog niya sa isang E, "para sa isang gabing kapiling siya." Sinadya niyang ikubli ang sensuwal na karanasan sa matalinghagang pagdalaw ng persona sa isang tinatawag na templo ng isang libo't isang Buddha. Bago ito para sa akin, at talagang nakapukaw sa malikot (o malisyoso?) kong isip ang enigma nitong tula. Inaalingawngaw nito ang "Lantay" ni Rebecca Añonuevo at "Ang Sabi ko Sa Iyo" ni Benilda Santos.

Sa una'y maaari tayong mahalina nang husto sa imahinasyon at pagpaparamdam na nakapaloob sa tulang ito. Ngunit sa mas matalik na pagbasa, lilitaw ang pinakamalaking suliranin: Subuking tanggalin ang pag-aalay na "Kay E., para sa isang gabing kapiling siya." Ganoon pa rin kaya ang epekto ng tula? Maaaring sadyang malikot lamang ang isip ko sa pagkakahinuhang may "hiwagang" naganap sa pagitan ng makata at ng pinag-aalayan ng tula (ginagamit ko ang makata ngayon at hindi ang persona dahil talaga namang kumpisal ng makata itong tula). Ngunit may makapagpapahiwatig ba ng pangyayaring ito na nakapaloob sa pag-aalay kung hahayaang makatayong mag-isa ang nilikhang tula na wala ang pag-aalay? Halimbawa'y walang pag-aalay, maaaring maligaw pa tayo sa pagmumunakala halimbawa, na isa lamang Budistang ritwal ang lirikong sandali. Datapwa nilinaw naman na dumalaw nga "kagabi" sa templo ang persona na nakahubad.

Hayaan ninyong gamitan natin ng Semiotika ang paliwanag: Kung hindi makikita ang salitang "kapiling," na napakamakahulugan (loaded)--maaaring may kaugnayan sa pagtatalik, di ako makatiyak--magkakaroon pa ba ng kahulugang nakasalig sa nasa o proyekto ng makata ang mga salitang "hubad," "napanganga," "bumukas," "pamumukadkad," at maging ng "balat"? Sa akin, hindi na siya naging sensuwal na karanasan. Mahiwaga siya, oo, pero hindi na sensuwal, na iniisip kong mithing larawan ng makata. Sa lirikong sandali na ipinakita sa atin, higit na naging balakid ang pag-aalay na ginawa ng makata sa (sandaling?) irog. Batid kong mahirap magsulat ng ganitong mga tula, ngunit maaaring balikan ang mga binanggit na tula. May tanong pa nga ako sa makata: Intsik ba si E. kaya pinili mo ang imahen ng Buddha?

***

Santi arrived! Hope it will not become another Ondoy or Pepeng. Fingers crossed!