Naitanong na rin sa wakas sa isang senator ang matagal nang tanong na bumabagabag sa aking isipan, “bakit gumagastos ang mga politiko ng daang milyong piso sa kampanya, para lang sa posisyong P30,000 isang bwan lang naman ang sweldo?”

            Tinanong si Sen. Miriam Defensor-Santiago ng ABS-CBN ng nasabing katanungan. At kanyang iminungkahi na, “dahil mababawi mo, may tubo ka pa!” Oo, dahil maliban sa P120 milyong pork barrel ng isang senador sakanyang anim na taon na termino, meron pa siyang nakukuhang “miscellaneous millions” buwan-buwan. At hindi pa diyan kasama ang sweldo ng isang senador na P30,000. At kapangyarihan.

            Congressmen at Senators lang ang may pork barrel. Subalit hindi pwedeng walang ‘lagay’ ang mga lokal na opisyal na nasasakupan ng mga nasabing senador at kongresista. Sa mga pondo pa lang ng mga estraktura, at mga kung ano-ano pang proyekto sa mga probinsya/siyudad, umaabot ng milyon ang ‘kick-back’ ng mga governors, mayors, na nahahati pa ito sa iba pang local public officials.

            Kung saka-sakali mang nabalitaan mo na may balak gawing siyudad ang inyong probinsya, humanda ka na. Dahil kapag ito’y natupad, mas malaki ang maipapataw na buwis sa mga taong nakatira dito. At sa pagtaas ng singil ng buwis, gayon din ang pagtaas ng “kita” ng mga tiwaling public officials.

            Wag kang magtataka kung may mga proyekto ng gobyernong hindi matapos-tapos sa mga lugar niyo. Dahil estratehiya ito ng tiwaling opisyal sa inyong lugar para taasan pa sa susunod na taon ang kanyang budget.

            Sa tipikal na sitwasyon, ang isang tao ay binibigyan ng budget para sa isang taon. Dito niya kinukuha ang gastusin para sa lahat. Gusto man nating maging ‘efficient’ at magtipid, hindi pwede. Bakit kamo? Dahil kapag hindi mo naubos ang budget mo ngayong taon, sa susunod na taon, mas mababa na ang makukuha mo. Dahil kaya mo naman palang mabuhay sa mas maliit na budget. You do the math/logic.

            Isipin mo, kung sinasabi ng ating mga politiko na “tumatakbo ako para makatulong sa bayan”, bakit kailangang magpatayan ng magkalabang panig para lang sa nasabing posisyon? Bakit hindi na lang sila magtulungan, total, parehong pagtulong naman sa bayan ang kanilang pakay?

            Bakit ganito ang politika sa Pilipinas? Kalian kaya magbabago ang ating mga politiko. At ang mga bagitong politiko, lagi na lang nagiging “TRAPO” (Traditional Politician). Kung sinasabing “role model” ang mga taong ito, bakit sila ang gumagawa ng katiwalian?

            Naniniwala naman ako na may mga taong “matitino” na nakaupo sa pwesto. Subalit panigurado’y mangilan-ilan lang ang mga ito. Marami at talamak pa rin ang mga taong umaabuso sa bansa na nakaupo sa pwesto.

“bakit kami, hindi naman kami nagnanakaw?”

“bago pa natayo ang kalsada dito, dito na kami nakatira!”

“dito na lumaki ang mga anak ko.”

“dito ho kami kumikita ng pera” [tinutukoy ang maliit na tindahan sa sidewalk]

- Ayan ang mga hinaing ng mga taong na-demolish ang bahay dahil nakaharang sa sidewalk.

Isa yan sa mga proyekto ng Metro Gwapo ng MMDA; gibain ang mga nakaharang sa sidewalk. Linisin at pagandahin ang Maynila.

Kung tutuusin, may katwiran naman ang mga taong nawalan ng tirahan at pagkakakitaan. “Human Rights” nga naman. Hindi dapat sila tinatratong parang mga hayop. Subalit may katwiran din ang MMDA, harang sila sa kalsada. Iskwater sila. Hindi naman nila sariling lupa ang ikinatatayuan ng kanilang bahay. Mga taong taga-probinsya na nagbaka-sakaling makahanap ng masmagandang buhay sa Maynila. Umalis at nakipag-sapalaran.

Subalit, anong kinahatnan nila? Dumagdag lang sila sa mga problema ng gobyerno. At kanilang sinisisi ang pamahalaan sa estado ng kanilang buhay.

Hindi ako pro-GMA. Subalit sa tingin ko’y mali na isinisisi ng mga maliliit na tao sa gobyerno ang lahat ng nangyayari sa kanilang buhay. Hindi genie ang Presidente para bigyan ng marangyang buhay ang mga mamayanan ng kanyang sinasakupang bansa sa isang iglap. Sabi nga sa isang kanta ni Francis Magalona, “nasa Diyos ang awa, nasa tao ang gawa.” Anong ginagawa ng mga taong ito para gumanda ang kanilang mga buhay? Uminom? Magsugal? Tumaya sa lotto? Magnakaw? Magrugby? Gumawa ng napakaraming anak at paramihin ang lahi nila?

Ayos nga eh. Kung sinong walang pang-gastos, sila pa ang marami kung mag-anak. Sabi nga ng isang kaibigan, “wala kasing magawa sa bahay”. Hindi ba nila kayang bumili ng ‘proteksyon’? mas-prioridad pa nila ang 29-inch colored TV, washing machine, at karaoke. Mas naglalaan pa sila ng pera pambili ng beer at pambili ng yosi.

Kung tunay lang silang magsusumikap, hindi na sila dapat pang makipag-sapalaran pa sa Maynila. Napaka-raming oportunidad sa probinsya. Mag-tanim ka lang ay may makakain ka na sa pang araw-araw. Paramihin mo ang iyong tanim, ibenta; instant negosyo na. diskarte at konting abilidad lang ang kailangan.

Hanga nga ako sa mga Pinoy dahil napaka-deskarte nating magnakaw, mangdaya, mangurakot, at mangulang. Kung idadaan lang natin ito sa mas positibong gawain, ay makakatulong pa tayo sa ating bayan.

Tulad ng sabi ko dati, hindi pa ako nawawalan ng pag-asa sa ating bansa. Naniniwala ako na kaya nating makipag-tagisan sa mas maunlad at mas makapangyarihang mga bansa. Ang kailangan lang talaga natin ay ang paniniwalang makakamtan natin ito.

Sabi sa kanta ni Michael Jackson na ‘Man in the Mirror’, “if you want to make the world a better place, take a look at yourself and make that change” Simulan natin sa ating mga sarili ang pagbabago. Simulan natin sa ating mga sarili ang disiplina. Wag magtapon ng sigarilyo, balat ng kendi, ticket ng bus, o ng kung ano mang kalat sa kung saan-saan. Ibulsa mo muna ito at itapon kapag may nakita kang basurahan. Sa isang simpleng bagay na iyon, malaki na ang maitutulong mo sa iyong bansa.

I might yet to get over you

Despite the circumstance that fate led us to

But this I tell you from a heart so true

This won’t stop me from loving you

Nights cold & blue

Let the fire cure the flu

Moves fiery yet feisty,

Will help alleviate anxiety

Headed to a magical place

Where everything's slowly paced

Slowly approaching heaven

I know we can make this happen

Little by little as we expose our skin

Faces carved by angels will show their grin

I'll dim the lights, pretty lady

So that grotesque silhouettes stir-up the fantasy

Slowly & surely as I caress your body

Hormones will go wild; we'll be lost in reality

Keep in mind that you'll be safe in my arms, Suzie

I stand to protect you; I respect you completely

Lascivious emotions won't get the best of me

Decorous attitude will be the key

As heat & sweat emancipate through our pores

I'll be gentle; exerting little force

The ritual will be better than a shopping spree

Yes my goddess! Come away with me

I'll be holding you tight after the ceremony

By stroking your hair; I'll keep you company

Cold night fantasy

Will be a reality

Just you & me Suzie

Satisfy the curiosity

Gone for quite sometime

Dude with thoughts sublime

Lost for words; lost in reality

‘Still eloquently writing about ambiguity

Uttering words to the sky above

Wishing that eventually he’ll be showered with love

Back in action; seeking satisfaction

Hoping to find a new liaison

What triggered you to write something new?

Oh my god, are you down and blue?

Lingering emotions still prevalent

F*ck it’s hard to find an equivalent!

Hopes high and prayers aloud

He still doesn’t know what this will bring about

Fingers-crossed with his heart on the line

Hoping and wishing that everything will be fine

From work, to love, to life, to fate

Just let the hands of time judge and dictate

Wishing all the best to this dude at rest

It’s just a matter of time, get ready for the test

Gusto kong magsulat. Gusto kong magblog. Kaya nga lang, hindi ko alam kung anong isusulat. Nawalan na rin siguro ako ng ganang magblog. Pero bakit?

Dahil ba walang kablog-blog na nangyayari sa buhay ko ngayon?

Dahil kakasimula pa lang ng taon at wala pa sa mood magsulat?

Dahil wala nang princesa? ang princesa lang naman ang dahilan kung bakit ako nagbblog noon.

Dahil may mga pinoproblema pang ibang mga mas importanteng bagay?

Dahil ba busy ka ardeepineda?

Dahil nasira ng lindol sa Taiwan ang internet connection?

Dahil ba malapit na ang eleksyon?

Dahil gradweyt ka na at wala nang oras para sa ganito?

Dahil nawala na ang “spark” na tinatawag nila…. Ang “writing spirit”… ?

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

o dahil tinatamad ka lang talaga kasi hangang ngayon, hindi mo pa rin alam kung anong balak mo sa buhay mo?

Hindi ko alam. Paalam na lang muna sa ngayon…

As I've said before, never did I blog to impress anyone. This was never a reader-oriented blog. And as I always say, I just blog to release shit. But the past days, as I've been reading entries of bloggers, I got moved; Touched in a way. That I said to myself that I want to touch people's lives. I want to reach out to the people in need.

So in my half a year of blogging, this will be my first post that I want to dedicate to my 'frequentees' and passerby's. Share the Christmas spirit!

I've also been preoccupied the past days. I'll visit your pads when I get back from the "busy-spell" that I'm in.

Para sa mga taong malalamig ang pasko. SMP (Samahan ng Malalamig ang Pasko); sa tingin ko'y kasama rin ako dito. lol

Stop dwelling with the negative feeling

Fight the urge and continue loving

You may not have that special someone this evening

But just be thankful that you're still alive and breathing

There are a lot of things to be thankful for

There are a lot of blessings to be grateful for

It's Christmas season, don't ask for more

Next year I'm sure there'll be a lot more in store

Share the happiness, share the joy

Sing Christmas carols, buy a toy

Stop the grief, oh boy

If you won't, magmumuka kang unggoy

Here's a *hug* from me to you

Oh my dear, don't feel blue

Cheer up and bid adieu

To the negative feelings that surmount you

I know that He wouldn't let you down

So fix up that face and wipe out that frown

He's just preparing you for the year coming

He just wants you to continue loving

Now I know that I write lame poems if it isn't about 'princesa'. lol. i also think that this is lame because this isn't an entry written by emotions. i wanted to make something for the people. apparently, that is not my forte. lol. after this, i'll then continue writing my shit. haha! Merry Christmas! :slaphappy:

“Sa ma’y bahay ang aming bati.

meri krismas ang aming bati.

Ang pag-ibig ang aming bati.

Araw-araw ay pasko lagi.

Ang sanhi po, ng pamparito, hihingi po ng aguinaldo.

Kung sakali, namemerwisyo, pasensya na kayo kami’y namamasko….

 
We wish you a Merry Christmas (3x), and a happy new year. NAMAMASKO PO!!!!!!”

 
Ayan. Ayan ang isang sampol ng mga Christmas carols ng kabataan ngayon. “namamasko po, unplugged”. Mali mali na ang lyrics, at ginawang isang kanta ang “sa ma’y bahay” (ano bang titulo nun?) at ang “we wish you a Merry Christmas”. Lagi mong asahan na magkasunod lagi ang dalawang kantang ‘yan. At sa huli, ang “NAMAMASKO PO!!!!!!”

 
Hindi na ulit kakanta yung mga batang iyon. Dahil wala na silang ibang alam na kanta. Kukulitin ka na lang at magpipi-pindot na lang ng door bell nyo at sisigaw ng “NAMAMASKO PO!!!!!” parang obligado ka pa talaga na bigyan ng kung ano ang mga bata. Nasaan ang ‘spirit of Christmas’ doon? Akala ko ba ang pasko ay panahon ng bigayan? E bakit ang lakas manghingi ng mga batang nangangaroling? Magagalit pa sila at kung ano-ano pang sasabihin sa’yo kapag binigyan mo ng piso, e lima sila sa banda. Tsk tsk tsk tsk…

 
Kung mati-tyempuhan ka naman, eto ang maririnig mo:

 
“Jingle bell, jingle bell, jingle all ‘da way

ow as pa/ wit tis to ra/ in a wahos o and say/

HEY! Jingle bell, jingle bell, jingle all the way…

(hindi mo na maintindihan ang lyrics) HEY!”

 
“you better watch out, you better not fly,

you better not count I’m telling you why

Santa Clause is coming, to town…. HEY!”

 
Ayos talaga. Kung mas maswerte ka naman, mga batang nagf-flute ang mangangaroling sa bahay nyo. Dali-dali ka namang naghahanap ng lumang biskwit o mga bente-singko na pwedeng ibigay sa mga bata, para lang umalis sa gate nyo at wag nang marindi ang inyong aso. Mga bata talaga oh…

 
Parang mga politiko natin ngayon. Ang aga-aga pa lang, e nangangangaroling na. Con-ass my ass! Bakit nila masyadong iniintindi ang eleksyon? Mayo pa. wag muna silang mangampanya. Atupagin muna nila ang pagaayos ng kaguluhan sa ating bansa. May balak agad na tumakbo at mangurakot para sa susunod na taon, e hindi pa nga tapos ang taon na ito at ang kanilang termino. Wala na bang pondo na pwedeng kurakutin ngayon?

 
Sabi ng ating mga politiko, kaya daw nila gustong tumakbo para sa isang posisyon, dahil gusto nilang makatulong sa bansa. Makatulong ano? Ubusin ang pondo? Makatulong mangurakot? Hindi ba sila pwedeng tumulong sa bansa kapag wala sila sa posisyon? Oo, mahirap mangurakot kapag wala kang posisyon at kapangyarihan.

 
Isipin mo rin ito, sa eleksyon, kapag nangangampanya ang mga politiko, milyones ang ginagastos nila. Sa tingin mo, paano nila ito nababawi at bakit willing silang gumastos ng ganung kalaking halaga? Eh, hindi naman millyones ang sweldo ng mga nasa pwesto. Kahit sampung taon ka naninilbhan sa gobyerno at ganoon ang sweldo mo, you’ll never be a millionare (of course this is considering that you also spend your money. Cost of living nowadays is very high). Mas malaki pa tiyak ang sweldo nyo o nang mga magulang nyo keysa sa isang senador.

 
Hindi ako naniniwalang wala nang pagasa ang Pilipinas. Marami tayong mga natural resources, marami tayong mga likas na yaman. Tignan mo ang Singapore, wala sila nito. Dito pa lang, meron na tayong advantage. Kailangan lang ng mahusay na lider na marunong mag-maximize ng mga likas na yaman at marunong mag-manage ng bansa. May kurso ba na BS-Country Management? At maabilidad ang mga Pinoy. Kita mo nga’t ilang taon nang nangungurakot sa pwesto, hindi pa rin nakukulong.

 
Hay nako Pilipinas… hindi pa rin ako mawawalan ng pagasa para sa’yo!

(Technically, I’m still on ‘blog leave’… ‘Still have a lot to do. I just want to release shit, and write about something)

 
            First and foremost, I would like to thank God for everything -- For every little thing that He has done for me. Hindi ko man na-realize noon, pero salamat sobra! Sabi na’t may maganda itong patutunguhan. It’s all about FAITH. Thank You so much!

 
            Napunta tayo sa topic ng ‘happiness’, but then, what is happiness? According to the thesaurus of MS word, happiness is synonymous to ‘contentment’; this means that you are satisfied; satisfied with what you have and with everything that is happening to you.

 
Satisfaction - this is what us human beings lack. We tend to crave for more. We tend to ask for more. We just can’t help it, its human nature. I understand, hey, I’m also human.

 
            Isa lang naman ‘yan, “wag kang maghanap ng wala”. Kapag sinunod mo ang kataga na ‘yan, makikita mo ang sinasabing ‘happiness’.

 
            Maligayang Pasko, ‘ardeepineda’! Merry Christmas indeed! Masaya ako dahil kumpleto ang pamilya ko. Masaya ako dahil nanjan parati ang Panginoon para sa akin. Masaya ako dahil hindi kame naghihirap. Masaya ako dahil hindi kame nasalanata ng bagyo. Masaya ako dahil kumpleto pa ang aking arms and limbs. Masaya ako dahil meron pa rin akong 5 senses. Masaya ako dahil walang may seryosong sakit sa pamilya. Masaya ako dahil ang daming pagkain sa bahay. Masaya ako dahil meron kaming maayos na bahay. Masaya ako dahil ang dami kong bagay na material, even though I’m really not materialistic (wait ‘till you see my phone. lol!). Masaya ako dahil makaka-tapos na ako ng kolehiyo sa napaka-agang panahon. Makakatulong na rin ako sa gobyerno, madadagdagan ko ang statistics sa porsyento ng “Unemployed” dito sa ‘Pinas. At masaya ako dahil meron akong mga kaibigan na naka-palibot sa akin (kasama na dito ang mga taong nakilala ko sa mundo ng blogging. Maraming salamat sa inyo!). Isa rin sa mga dahilan ang-trigger sa akin para magsulat at magpasalamat kahit busy ang sched ko ay ang ‘my labs’.

 
            Dear, I may not have ‘princesa’ in you anymore. You may not be ‘princesa’ anymore. I may not have a ‘princesa’ right now, but dear, I’m just happy that our paths crossed. Hindi ako mapapagod sa kasasabi na, “ikaw ang dahilan kung bakit ganito ako ngayon”. You made me what I am. You brought out the best in me, and I’m really thankful for that.

 
            Siguro naka-hanap na ako ng ‘closure’ sa sinabi mo sa akin nung huli tayong nagusap. Ang sarap ng pakiramdam na nalaman ko na na-apreciate mo pala lahat ng ginawa ko for you. Na thankful ka sa ‘thing’ natin. Na umamin ka na nagpaka-tanga ka, na sana, ipinaglaban mo kung ano mang meron tayo. That still, I stand out kasi may mga bagay na ako lang ang nakakapag-bigay sayo. Namiss mo eh! Hehe

 
            I just want you to know that that conversation really meant a lot to me. At tulad nga ng sabi mo, that made our shit stronger. I know that we’d be really really good friends ‘till we grow old. That we’ll tell our grandchildren stories about us when we were still young. We’ll still tickle each other’s funny bone even if we grow old and wrinkled. At hangang tumanda tayo, ganun pa rin ang hiritan natin. No one can take away the term ‘my labs’ from you. That’ll be yours, and no one can ever take that away.

 
            Dear, as I told you, I had no regrets, no hard-feelings, and no grudges whatsoever. Everything was for the better. It made us stronger; it made us better people inside out. Not to mention that that really strengthened our shit. Things happen for a reason. Hindi man natin na-realize yun noon, pero ngaun, nakikita na ang fruits ng ating sacrifices. A plant cannot shelter you from the rays of the scorching sun, but just be patient, and that plant will become a tree that could shelter you for eternity. Words cannot express how I feel my dear. I’m just grateful for everything! I found happiness, I found closure; guess now, I can really move on.

 
            I’m just really grateful, to God, and to you. I love you dear. And of course, as I always say, “you’ll always be a princess to me.”

 
Cheers to moving on! :-D

At may sakit ka ha… kung sino-sino kasi kasma e. tsk tsk tsk tsk…. Hindi pa nagpaalam sakin! Lol! ‘Love you dear! :alice: